Αθωότητα

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι, απ’ ότι ακούω, έχουν στόχους.

Έχουν κάτι το οποίο τους ξυπνάει το πρωί, τους κάνει να ρίχνουν τα σεντόνια και τις κουβέρτες στο πάτωμα και να σηκώνονται να πλύνουν τα δόντια τους με ενθουσιασμό. Κάτι το οποίο ακουμπά μια πηγή αστείρευτης ενέργειας, που τους δίνει όση ενέργεια χρειάζεται για να αγνοήσουν το μεσημεριανό λήθαργο και να πάνε ένα βήμα παραπέρα. Που όταν ξαπλώνουν, μετά από μία γεμάτη, ευχάριστη ημέρα, τους τροφοδοτεί με τον πιο αναζωογονητικό ύπνο και τους προετοιμάζει για να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με το αύριο πιο δυνατοί απ’ ότι ήταν χτες.

Πάει καιρός από τότε που είχα κάτι τέτοιο.


Ίσως είναι η σχολή. Είναι γεμάτη με άτομα τα οποία έχουν στα σκαριά το μεγάλο σχέδιο. Αυτό που θα τους κάνει πλούσιους, δημοφιλείς και ευτυχισμένους. Δεν έχει σημασία αν θα πετύχει, αν είναι ρεαλιστικό, αν στην τελική είναι αυτό που πραγματικά θέλουν. Πιστεύουν σε κάτι. Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται προς στο παρόν.

Ίσως είναι η κοινωνία. Είναι πιο γρήγορη, πιο αδυσώπητη και πιο ανταγωνιστική από ποτέ. Δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με τις μικρές σου ιδιαιτερότητες. Πρέπει να συνεχίσει να επιταχύνει για να συνεχίσει να επιταχύνει γιατί πρέπει. Άμα τολμήσεις να σκοντάψεις θα φροντίσει να σε ποδοπατήσει με το μένος δέκα χιλιάδων ατόμων που δεν έχουν αποτύχει ποτέ τους. Ή έτσι φαίνεται, τουλάχιστον. Σε κάθε περίπτωση, δε θα ξανατολμήσεις να προσπαθήσεις να σταθείς στα δυο σου πόδια όταν ξέρεις τον πόνο της αποτυχίας.

Μάλλον, όμως, είμαι εγώ. Θα εξηγήσω.


Υπήρχε μία εποχή που πίστευα σε κάτι καλύτερο. Το μέσο για να το φτάσω ήταν μία ιστοσελίδα με τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις. Αυτό ήξερα, αυτό έκανα. Δε δούλεψε πολύ άσχημα, ειδικά από τη στιγμή που από πίσω ήταν ένας μόνο άνθρωπος, ο οποίος ανέβαζε ένα-δύο άρθρα την ημέρα κλεμμένα από σοβαρές σελίδες για να σπαμάρει μετά το reddit και το digg με το δικό του προσωπικό ψηφιακό σκουπιδότοπο.

Βαρέθηκα. Ή, ίσως, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι ρεαλιστικό. Σίγουρα νωρίτερα από κάποιους άλλους. Δεν είναι και πολύ όμορφο να σε χτυπάει ένα κύμα πραγματικότητας στα 13 σου πάντως.

Συνέχισα να προσπαθώ. Ένα όχι-και-τόσο χιουμοριστικό blog εμπνευσμένο από το Oatmeal και τον Maddox. Ένας link shortener για την εποχή του bit.ly και του tinyurl με διαφημιστικά banners που μάλλον πιο πολλούς ιούς μου έδωσαν παρά λεφτά. Περισσότερα projects από όσα μπορώ να θυμηθώ.

Στα 14 μου έστρεψα το βλέμμα μου από τον κόσμο και κοίταξα τι μπορώ να χτίσω για τους γύρω μου. Σχολική εφημερίδα και διαδικτυακός ραδιοφωνικός σταθμός (μπήκε και στο directory που είχε τότε το iTunes!) Ας είχαμε έναν μίκτη, δύο μικρόφωνα και έναν λογαριασμό στο GoDaddy. Κάναμε κάτι που δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς πως μπορεί να γίνει. Νιώθαμε πως είμαστε στην κορυφή του κόσμου της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Γ’ Αθήνας!

Ωραίες εποχές. Τότε που δε γνώριζα πως ο αγώνας μου για το αύριο υπήρχε για να κρύψει τη δυστυχία του σήμερα.


Οι δημιουργίες μου είχαν ημερομηνία λήξης. Πάντα το σκεφτόμουν, αλλά ποτέ δεν έκανα κάτι για να εξασφαλίσω συνέχεια για αυτές. Άτομα τα οποία θα ερχόντουσαν μετά από μένα για να τις φυλάξουν, να τις ποτίσουν και να τους επιτρέψουν να ανθίσουν με τρόπο που θα με έκανε να δακρύσω από περηφάνια.

Ξέρω, ήμουν σε περίεργη ηλικία. Δεν πρέπει να κατηγορώ τον εαυτό μου, ούτε και το κάνω. Δεν μπορώ, όμως, και να μην αναγνωρίσω τις αμέτρητες εναλλακτικές πραγματικότητες στις οποίες οι πράξεις μου έβαλαν οδόφραγμα.

Προσπάθησα στο Λύκειο να ξαναχτίσω από την αρχή όλα όσα είχαν δουλέψει. Ποτέ, όμως, με τον ίδιο ενθουσιασμό, με το ίδιο ενδιαφέρον, με το πανέμορφο μίγμα τρόμου και έκστασης που συνοδεύει το καινούριο. Και, φυσικά, χωρίς τους δασκάλους που με υποστήριζαν σε κάθε βήμα και με έκαναν να νιώθω πως όλα είναι δυνατά.

Δώσε μου δύο λεπτά για να δακρύσω. Φτάνουμε στο ζουμί.


Δεν μπορούσα να συνεχίσω να τρέχω.
Η ζωή μου δεν ήταν καλή.
Ήταν ώρα να το παραδεχτώ.


Ακόμα δεν ξέρω αν με εξέπληξε. Υπήρχαν σημάδια που είχαν εισχωρήσει από τις μπαλωμένες με χάντζαπλαστ ρωγμές στους τοίχους.

Αυτό που σίγουρα με εξέπληξε ήταν το συναίσθημα. Δεν είχα ιδέα πως μπορώ να νιώσω έτσι.

Στεναχώρια και μουντίλα και αγανάκτηση και μαυρίλα και κλάμα. Περισσότερο κλάμα από όσο αξίζει να ρίξει ένας άνθρωπος σε όλη του τη ζωή. Πάρε δυο βαθιές ανάσες, πιες ένα ποτήρι νερό και πάμε πάλι.

Δεν πήγαινα στο σχολείο. Όταν πήγαινα, δύσκολα έμενα μέχρι το τέλος της ημέρας. Τα ξεσπάσματα κλάματος και ύπνου στο κρύο πάτωμα δίπλα στο καλοριφέρ της άδειας αίθουσας ήταν συνήθως το σημάδι πως μάλλον πρέπει να πάρω τηλέφωνο τον παππού μου για να με πάει σπίτι. Είπαμε, η κοινωνία δεν έχει χρόνο για τις εκκεντρικότητές σου. Καλύτερα αν μείνεις για λίγο καιρό μακριά της.

Ζήτησα βοήθεια μόνος μου. Και την πήρα αφού, φυσικά, έδωσα μια μικρή μάχη ενάντια στο Δημόσιο που κανένας ασθενής δε θα έπρεπε να δίνει. Μέχρι, τουλάχιστον, αυτό να βαρεθεί να ασχολείται μαζί μου και να με πετάξει στον ιδιωτικό τομέα.

Πάλεψα για ένα χρόνο και βάλε με τον εαυτό μου. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως βγήκα από αυτό ζωντανός.


Είμαι 21 χρονών και δεν μπορώ να πιστέψω πως είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν στα 14 μου. Σε ένα βαθμό δεν είμαι, να λέμε την αλήθεια. Σε αλλάζει αυτό το πράγμα. Άμα είσαι αρκετά τυχερός για να βγεις από αυτό έχεις αποκτήσει ουλές που θα κουβαλάς για όλη σου τη ζωή.

Μερικές φορές συνεχίζει να ψιθυρίζει καταστροφικά γλυκόλογα στο αυτί μου. Αποκτά δύναμη όταν είμαι στην πιο αδύναμή μου στιγμή. Το γνωρίζω πολύ καλύτερα, όμως, από την πρώτη φορά που με επισκέφθηκε. Όση δύναμη και να έχει ποτέ μα ποτέ δε θα είναι όπως την πρώτη φορά.

Σίγουρα βγήκα από αυτό πιο ώριμος. Μακάρι να μην είχε συμβεί με τόσο βίαιο τρόπο.


Ίσως τελικά και να μην είναι τόσο κακό που δεν έχω κάτι να με ξυπνάει το πρωί. Έτσι, νομίζω, πρέπει να είναι η ωριμότητα που τόσο πολύ αποζητούσα όταν ήμουν μικρότερος. Έχει κι αυτή τη γλύκα της, με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο.

Ποτέ, όμως, δε θα πω πως η αθωότητα είναι κακή. Αυτή γέννησε μερικά από τα πιο ανέμελα και δημιουργικά μου χρόνια. Νιώθω περήφανος για τα σκουπιδάκια που έφτιαξα, στο βαθμό τουλάχιστον μπορώ να νιώσω ότι είναι δικά μου.

Περισσότερο, αυτή νομίζω πως τροφοδοτεί τους ανθρώπους που τόσο πολύ ζηλεύω για την ενέργεια και το σκοπό τους. Το παιδί που έχουν κρατήσει ζωντανό μέσα τους. Όχι οι στόχοι.

Θέλω να νιώσω και πάλι όπως τότε ρε γαμώτο. Σαν παιδί που μπορεί να κάνει τα πάντα!