Από αλλού

Η ιστορία που ακολουθεί είναι φανταστική, ήτοι αποκύημα της φαντασίας. Αυτό δε σημαίνει πως είναι λιγότερο πραγματική από οποιαδήποτε άλλη. Σημαίνει απλά πως δεν έλαβε χώρα στον κόσμο που μοιραζόμαστε.

Αν το μυαλό συνθέτει τόσο την πραγματικότητα όσο και τη φαντασία τότε πώς γνωρίζει ποια είναι ποια;


Trigger warning (ανοίξτε το spoiler για να το δείτε με δική σας ευθύνη ως προς την ευχαρίστηση της ιστορίας)

Spoiler
γραφική περιγραφή χρήσης ναρκωτικών ουσιών, στενή επαφή με το θάνατο

Κατέβασα την τελευταία γουλιά του μπουκαλιού. Απαίσια γεύση. Μικρό το κακό γι’ αυτό που θα ακολουθούσε. Ξέπλυνα το στόμα μου με το κρασί που κρατούσα στο άλλο χέρι.

«Είναι ό,τι καλύτερο έχεις πιει στη ζωή σου φίλε.» Ο ψηλός είχε πάρει τα λεφτά του αλλά δεν έλεγε να ξεκολλήσει από δίπλα μου.

«Για να δούμε.» Μεσάνυχτα. Σημείωσα την ώρα στο μυαλό μου, άναψα ένα τσιγάρο και πήγα να βρω τον κολλητό μου. Οι καλεσμένοι είχαν αρχίσει να φτάνουν με αυξανόμενο ρυθμό.

Τον βρήκα δίπλα στον DJ με ένα χαρτί στο χέρι. Λογικά τα κομμάτια που θα έπαιζε ο ίδιος άμα δεν έπρεπε να προσέχει να μην καεί το σπίτι. «Χρόνια πολλά ρε μαλάκα» του είπα με πραγματικό ενθουσιασμό.

«Ευχαριστώ ρε μπρο.»

«Μαζεύει μπόλικο κόσμο σιγά-σιγά.»

«Θα είναι και γαμώ τα πάρτυ. Έλα να σου βάλω ένα ποτό.»

Ήταν κακή ιδέα αλλά δεν του το είπα. Τα ποτά ήταν στην άλλη άκρη του μπαλκονιού. Κανείς δεν ήταν αρκετά μεθυσμένος για να χορέψει ακόμα οπότε δε δυσκολευτήκαμε να φτάσουμε.

«Καλά ξύδια για καλούς φίλους.» Το μπουκάλι με την ετικέτα Nikka Yoichi Single Malt μας ικέτευε να καταναλωθεί σε μια πιο σοβαρή περίσταση. Το σπάσιμο του καπακιού που άνοιξε έβαλε τέλος στις κραυγές του.

Καθώς έψαχνα πάγο για το ποτήρι μου άκουσα την ξανθιά δίπλα μας να μιλάει στη φίλη της. «Με το ζόρι μου απαντάει. Αφήνει, τάχα μου, τα μηνύματα στο seen και στέλνει μετά από κάνα δίωρο.»

«Φακ ιτ,» σκέφτηκα, γύρισα και της μίλησα. «Είναι ο μόνος άντρας στον πλανήτη, ε;»

Ο μορφασμός έκπληξης-αηδίας στο πρόσωπό της σφράγισε το περιεχόμενο των λογιών της. «Όχι, απλά ο άντρας που τα ‘χω τρία χρόνια, μαλάκα

Ουπς.

Ο κολλητός μου έριξε ένα παγάκι στο ποτήρι μου. «Ξέχνα το και πέρνα καλά. Μίλα λιγότερο.»

Κοίταξα το ρολόι μου. Δέκα λεπτά από τα μεσάνυχτα. Δεν περνάει ο γαμημένος ο χρόνος γρήγορα όταν πρέπει.

Το επόμενο τσιγάρο με βρήκε σε μια άκυρη παρέα στο σαλόνι. Αρχιτέκτονες σπούδαζαν νομίζω. «Ρε, μα την παναγία, έχει καλέσει πολύ κόσμο. Θα έχουμε δράματα.» Το άγχος του τύπου με το μακρύ μαλλί δεν άγγιζε το κεφάλι που είχα φτιάξει.

«Άραξε, είναι ασφαλισμένο το σπίτι.»

«Έχει αγοράσει ασφάλεια για πάρτυ ο κολλητός σου;» Η κοπέλα δίπλα του απέβαλε τον αέρα από τα ρουθούνια της χαρούμενα.

«Ώπα, υπάρχει αυτό; Αν όχι στείλε μου αύριο να το φτιάξουμε.» Δεν το είπα εντελώς στα αστεία.

Κάτι γαργαλούσε τον εγκέφαλό μου από μέσα. Τριάντα πέντε λεπτά από τα μεσάνυχτα.

Ακούμπησα το κεφάλι μου στην πλάτη του καναπέ. «Κυρίες και κύριοι, έχουμε απογείωση» αναφώνησα για τον εαυτό μου με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Ο τύπος με το ξυρισμένο κεφάλι μίλησε στο διπλανό του γνωρίζοντας. «Σου είπα ρε μαλάκα, έπρεπε να πάρουμε κι εμείς.»

Καθώς το κεφάλι που είχα φτιάξει έδινε θέση σε ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλι γινόμουν ολοένα πιο ένα με τους ανθρώπους γύρω μου, με το πάρτυ. Για να μη φάω όλη τη βραδιά στον καναπέ έβαλα τα δυνατά μου, σηκώθηκα τρεκλίζοντας λίγο και περπάτησα χωρίς προορισμό. Κάποιοι με κοιτούσαν με απορία, άλλοι με χαμόγελο, λίγοι με αποδοκιμασία. Δε με ένοιαζε. Οι τουρμπίνες μέσα μου ανέβαζαν στροφές.

Το μπαλκόνι φαινόταν μεγαλύτερο, η μουσική πιο γεμάτη και οι άνθρωποι περισσότεροι. Οκέι, ίσως οι άνθρωποι να ήταν όντως περισσότεροι. Ο ελαφρύς άνεμος που χτυπούσε το μέτωπό μου με έχρισε με απόλυτη, ανυπέρβλητη, θεάρεστη ελευθερία. Στάθηκα για ένα λεπτό και άφησα το συναίσθημα να με γεμίσει.

Ήξερα πως τα φώτα είχαν χαμηλώσει παρότι τα έβλεπα εντονότερα από πριν. Ένα ζευγάρι δίπλα μου είχε εστιάσει πάνω μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε η κοπέλα.

«Δεν έχω υπάρξει καλύτερα.»

Ο φίλος της έβγαλε ένα πακέτο τσίχλες από την τσέπη του. «Παρ’ το, θα το χρειαστείς. Ότι θες εδώ είμαστε. Γυαλιά ηλίου έχεις;» Έλαβα το μήνυμα. Τα έβγαλα από την τσέπη μου και τα φόρεσα. «Ευχαριστώ πολύ.»

Ο κολλητός μου μίλαγε με κάτι παιδιά. Βρέθηκα μπροστά του χωρίς να καταλάβω πως. Ένα βλέμμα του στο πρόσωπό μου τον έκανε να σκάσει στα γέλια, όπως και τους γύρω του. «Για πάμε λίγο! Πώς νιώθεις;»

«Τέλεια, τέλεια.» Οι παλάμες των χεριών μου ακουμπούσαν στο στήθος μου.

«Για πες, τι θες να κάνεις;»

«Θέλω, θέλω να μιλήσω. Μπορώ να μιλήσω μαζί σας;» Υπερβολική ευγένεια. Κλασικά.

«Το ρωτάς ρε μπρο; Εννοείται! Έλα εδώ, έλα να γνωρίσεις τα παιδιά.» Με σύστησε στην παρέα. Θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα πως θυμάμαι τα ονόματά τους. Όπως και το περιεχόμενο της συζήτησης.

Καθώς χάιδευα το σκούφο που βρήκα κρεμασμένο στον πλαστικό κάκτο μια κοπέλα άπλωσε τα χέρια της στους ώμους μου. «Είσαι πολύ γλυκούλης.» Πήρα λίγο χρόνο για να δώσω τη μόνη απάντηση που ήμουν ικανός να δώσω. «Ευχαριστώ πολύ, επίσης.»

Έβαλε τα γέλια με καλό τρόπο. «Μου θυμίζεις τον Mikeius.»

Δεν ήξερα τι να απαντήσω. «Θέλω να χορέψω. Θες να χορέψεις; Θες να χορέψουμε;»

Δε γνώριζα ό,τι μπορούσα να νιώσω πιο χαρούμενος εκείνη τη στιγμή, αλλά το καταφατικό γνέψιμο του κεφαλιού της μου έδειξε πως υπήρχαν πολλά ακόμα πράγματα που θα έπρεπε να μάθω.

Ξεκινήσαμε να περπατάμε προς τον DJ μέσα από το πλήθος. Οι άνθρωποι γύρω μας είχαν γίνει ένα με το ρυθμό και με τους υπόλοιπους. Σταμάτησα στη μέση και άφησα το κύμα να με παρασύρει, διασκεδάζοντας με την ψυχή μου. Δε θυμήθηκα μέχρι την επόμενη μέρα πως η κοπέλα υπήρξε κάπου, κάποτε, στον ξεχωριστό χωροχρόνο που εκείνη η βραδιά καταλάμβανε.

Ένιωθα στην κορυφή του κόσμου. Τα φώτα γύρω μου στροβίλιζαν και τα μάτια μου δε μπορούσαν να κρατηθούν σταθερά. Το μόνο πράγμα στο οπτικό μου πεδίο στο οποίο μπορούσα να εστιάσω ήταν τα μαύρα μαλλιά που ανέμιζαν στο βάθος. Ξέκοψα από το πλήθος και, καθοδηγούμενος από ένα αρχέγονο ένστικτο, κινήθηκα προς αυτά χωρίς να το θέλω.

Καθώς διέσχιζα τη θάλασσα των καλεσμένων χορεύοντας κατάλαβα πως τα μαλλιά ήταν συνδεδεμένα σε ένα κεφάλι, το οποίο αποτελούσε μέρος ενός σώματος. Το αχνό χρώμα του δέρματος κάτω από τα αμέτρητα τατουάζ στα χέρια μου έλεγε πως μάλλον πρόκειται για άνθρωπο. Δε μπορούσα να το πιστέψω πλήρως.

Στεκόταν με την πλάτη της προς εμένα. Ακούμπησα το χέρι μου στον ώμο της. Γύρισε το κεφάλι της προς τα αριστερά, κοίταξε προς τα πίσω και μου έδωσε το πιο λάγνο χαμόγελο που θα δω ποτέ στη ζωή μου.

Τα αστραφτερά στο σκοτάδι γκρίζα μάτια της με είχαν παγιδεύσει. Ήταν σαν να είχε περάσει η επήρεια του ναρκωτικού αλλά σίγουρα δεν ήμουν νηφάλιος. Με έπιασε από το χέρι και, χωρίς να βιάζεται, ξεκίνησε να περπατάει με σκοπό.

Το πάρτυ είχε χαθεί από τα μάτια και το μυαλό μου. Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν η κοπέλα. Όταν φτάσαμε στην κρεβατοκάμαρα είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Δε μπορούσα να καταλάβω αν είχε περάσει μια στιγμή ή μια αιωνιότητα.

Έκλεισε την πόρτα και με έριξε στο κρεβάτι. Τα πρόσωπά μας απείχαν χιλιοστά καθώς έβγαζε τα γυαλιά μου. Η απόκοσμη ομορφιά της δεν είχε όρια. Έφερα το πρόσωπό μου στο λαιμό της και απόλαυσα το άρωμα, ώ Θεέ μου, το άρωμα. Καθώς φιλούσα το μαλακό της δέρμα το ένα χέρι της κράταγε το κεφάλι μου, το άλλο είχε χαθεί στην πλάτη μου.

Την κοίταξα στα μάτια. Μόνο μια ερώτηση βρισκόταν στο μυαλό μου. «Από που είσαι;»

Χαμογέλασε. «Από αλλού.» Με φίλησε.

Δε μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τι υπήρχε μέσα μου εκείνη τη στιγμή. Σίγουρα δέος. Τρόμος και θαυμασμός μαζί. Ένιωσα πως κάτι πολύ προσωπικό προσπαθούσε να αποσπαστεί από το σώμα μου, κάτι που δε γνώριζα καν πως είχα πριν κοντέψω να το χάσω.

Ξέρω ό,τι παραδόθηκα, όχι μόνο σε αυτήν όμως. Σε κάτι μεγαλύτερο και σημαντικότερο από οτιδήποτε έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Κάτι το οποίο πάντα υπήρχε και θα υπάρχει, που περίμενε την αναπόφευκτη επιστροφή μου.

Μέχρι εκεί. Δεν ξέρω τι συνέβη στη συνέχεια.


Ξύπνησα με τον πιο ανυπόφορο πονοκέφαλο. Από πάνω μου στέκονταν τρεις φιγούρες. Η μία ήταν ο κολλητός μου, οι άλλες δύο ήταν ντυμένες σαν γιατροί. Μάλλον ήταν γιατροί.

Ο κολλητός μου με αγκάλιασε. «Κοντέψαμε να σε χάσουμε.»

«Τι έγινε, πού είμαι;»

Ο ένας γιατρός καθάρισε το λαιμό του. «Σύνδρομο σεροτονίνης. Σταμάτα τα ναρκωτικά.» Η φωνή του έσταζε κριτική για τις επιλογές μου.

Μόλις κατάλαβαν πως είμαι σε σταθερή κατάσταση οι γιατροί έφυγαν. Ο κολλητός μου μού εξήγησε τι συνέβη.

«Σε βρήκαμε στην κρεβατοκάμαρα ξαπλωμένο ανάσκελα και καταϊδρωμένο. Σου μιλάγαμε, σε κουνάγαμε και δεν απαντούσες. Καλέσαμε ασθενοφόρο και σε φέραν εδώ. Όλο το πάρτυ ανησύχησε για ‘σένα.»

Η τελευταία του πρόταση με γέμισε με ενοχές, αλλά το μυαλό μου ήταν αλλού. «Η κοπέλα με τα τατού στα χέρια, τι έγινε;»

«Ποια, η Νικολέττα;»

«Ποια Νικολέττα ρε μαλάκα, ποιος τη γαμάει αυτή. Η άλλη.»

«Μπρο, δεν υπήρχε άλλη κοπέλα με τατού στα χέρια.»

«Σίγουρα;»

«Δικό μου ήταν το πάρτυ, τι λες; Δεν ξέρω ποιους κάλεσα;»

Δε μπορούσα να σκεφτώ τι να του απαντήσω. «Καλά. Πήγαινε μάζεψε το σπίτι σου τώρα, αν στέκεται ακόμα. Συγνώμη για την περιπέτεια.»

Η θετική μου διάθεση τον έκανε να χαμογελάσει. «Μην το σκέφτεσαι καν. Κοίτα να γίνεις καλά και βλέπουμε πόσο μεγάλη χάρη μου χρωστάς.»

Μόλις ήμουν σίγουρος ό,τι είχε απομακρυνθεί από το κτίριο έδωσα εξιτήριο από το νοσοκομείο στον εαυτό μου, πήρα ένα ταξί και πήγα σπίτι μου. Κατέβασα με χίλια ζόρια τη χτεσινή σαλάτα από το ψυγείο μου, πήρα ένα Xanax και κοιμήθηκα αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι μου.


Έχουν περάσει τρεις μέρες από εκείνη τη βραδιά και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι η κοπέλα με τα τατουάζ και όσα πέρασα μαζί της.

Ξέρω πώς δεν ήταν το ναρκωτικό που με έκανε σχεδόν μακαρίτη. Ξέρω πως δε φαντάστηκα όλα όσα συνέβησαν.

Πάνω απ’ όλα, ξέρω πως θα την ξαναδώ.

Δε μπορώ να μείνω μακριά της.

Την επόμενη φορά θα την αφήσω να με πάρει μαζί της.


Γειά! Αν κατάφερες να φτάσεις σε αυτό το σημείο διαβάζοντας όλα τα παραπάνω συγχαρητήρια. Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου και την αντοχή σου απέναντι στην κακή πρόζα.

Έφτιαξα αυτό το blog για να μοιράζομαι διάφορα κείμενα, μυθιστορηματικά και μη, με φίλους και γνωστούς. Άμα σου άρεσε αυτό που διάβασες κράτα αυτή τη σελίδα, έρχονται κι άλλα.

Απορίες, συζήτηση και σχόλια για τα κείμενά μου είναι πάντα ευπρόσδεκτα, είτε από κάτω ή στο email μου ή (καλύτερα) στο meatspace από κοντά.

Συμμετάσχετε στη συζήτηση

1 Σχόλιο

  1. Οτκ μπρο, οτκ απλα έζησα όλα τα πάρτι μας από την σκοπιά σου και από τα μάτια σου, γαμησε

Σχολίασε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *